Sing a Song

Przejdziemy się piaszczystą drogą. Wokół drewniane domy, gdzieś w oddali słychać sztuczne strzały, a przed nami gotują obiady. W miejscu w którym wziąłem głęboki oddech, w miejscu gdzie poczułem się jak w domu. Daleko i blisko. Jeźdźcy na koniach przechodzili tuż obok, wyciągali dłonie i odjeżdżali w stronę zachodzącego słońca. W niedalekiej katedrze działa się magia, a w wielkiej kopule widoczne było niebo. W miejscu w którym zatraciłem swoją głowę. Ile bym dał by tam powrócić, ile by zostać na chwilę dłużej. Niedługo.

- Utknąłem. Korek, wypadek, pada śnieg.

- Jedź spokojnie. Dotrzyj do mnie szczęśliwie, będę czekać.

- Postaram się jak najszybciej. Kocham Cię.

- I ja Ciebie.

Na czarny samochód spadały płatki. Linii aut nie było końca, ludzie byli zdenerwowani, ludzie byli smutni, ludzie byli sobą. Najpierw się uśmiechnąłem. Nie było chłodu, szyba nie parowała. Otworzyłem drzwi i stanąłem w środku. Biel oświetlała drogę. Po co czekać, gdy można spróbować? Wsiadłem, skręciłem, zaparkowałem i zostawiłem. Warto. Z zepsutą nogą, z poszarpanym światem, pobiegłem drogą, która była wieczną pauzą. Zapukałem do drzwi zmęczony, czerwony, żałosny, szczęśliwy. Otwarłaś i od razu się zaśmiałaś. Och. Ten uśmiech sprawił, że wszystko inne zniknęło.

Wyciągam dłoń ku otwartym oknom dachowym. Czuję zimno, czuję jak jedno zapomnienie znowu tworzy wspomnienia. Uśmiecham się i staram się Cię nie obudzić. Przymykam i wstaję. Robię śniadanie, wypuszczam psa i wspinam się po schodach. Kładę tacę i znów kładę się tuż obok. Nie ma piękniejszego obrazu niż Anioł, który upadł i zasnął. Przymykam oczy i odpływam. Widzę tylko to co jest teraz i Twoją dłoń na moim bijącym sercu.

- Dziękuję za śniadanie. – buziak złożony na policzku.

- Wszystko dla Ciebie.

- Postaram się podzielić.

- Ja Ciebie też.

- Głupi.

- Twój. – znowu zasnąłem, z jej uśmiechem tuż przed oczami.

- Ciśśś…

- Ale…

- Ciśśś…

Z kroku na krok staraliśmy się nie zamyślić, nie pomylić, nie, nie, nie, aż oboje powiedzieliśmy tak. W drodze na spacer, w pierwszym złączeniu dłoni, w jednym spojrzeniu, na drewnianym parkiecie. Zimno, cieplej, pół na pół, gorąco, robi się chłodniej i znowu zima. Dzień po dniu, przez wszystkie przeciwności, znaleźć się tu i teraz. 

- Przytul.

Tuli.

- Nie ucałujesz?

Całuję.

- Ej… Kocham Cię.

Odpowiadam.

- Ja Ciebie też.

- I tak ma być.

Jedna i druga strona. Zawsze w drodze przed siebie, zawsze tuż obok, trzymając się za dłonie. Chyba, że trzeba zmienić bieg. Setki przebytych kilometrów, niezliczone spojrzenia, dotyk i rozmowy. Kilka przesłuchanych utworów i szczęście odciśnięte w siedzeniu pasażera. Gdy pędzę na drugi koniec, kładę dłoń tam gdzie Cię nie ma i odliczam do dnia, gdy znów się połączy.

- Zostaw to.

- To?

- Tak. Proszę.

Droga przemijała im pod stopami. Czasem pędzili samochodem, czasem rowerem, czasem po prostu spacerem podążali przed siebie. Wskazywali na góry, na kwiaty, na budynki, na przyrodę. Spełniali, poświęcali i tworzyli marzenia. Są takie piosenki przy których zapomina o świecie, a ja mogę tylko patrzeć jak zachwycona łapie się za głowę. To szczęście musi tylko trwać.

Patrzę jak wchodzisz po schodach zastanowiona. Otwierasz mały prezent i wskakujesz w moje ramiona. Tulisz tak mocno, tulisz tak pięknie. Czuję Twój zapach, czuję Twój dotyk, czuję, że jesteś tuż obok ,czuję, że czujesz.

- Dziękuję.

- Nie ma za co.

- Nie zmieniaj tej piosenki. Nigdy.

Pod tym księżycem znowu się spotkaliśmy. Kołysaliśmy się, aż wschodziło słońce. W czarnym samochodzie wszystko wyglądało inaczej. A jednak My po prostu patrzyliśmy na siebie. Odbicia w spojrzeniu, połączone dłonie, i ten jeden pocałunek. Ten który mógłby trwać wiecznie, ten który zmienia wszystko, ten przy którym wybuchły wszystkie fajerwerki, ten który wywołał Wow, ten który zmienia sekundę w cud, ten, ten, ten, ten o którym marzę teraz, ten który nastąpi już za chwilę, ten który składasz Ty, ten który jest idealny. Ten złożony przy jednym utworze.

Singing little Blue Ridge Mountain Song