Raz, Dwa, Trzy, Cztery

W jednym dniu, który kiedyś przyjdzie spojrzymy w Niebo i zawołamy duchy. Niech złączą Nasze dłonie, niech zbliżą do siebie Nasze twarze, niech sprawią by uścisk trwał wiecznie. W drugim dniu, który nastąpi zrzućmy wszystkie rzeczy, wskoczmy do ciepłej wody i zapomnijmy o tym, że Ziemia się kręci. Pozwólmy ogrzać się słońcu i świećmy swoim blaskiem. W trzecim dniu, pozwól zagrać sobie ukochaną pieśń, niech nuty uciekającej miłości umilą Ci zapadanie w sen, niech moje ramiona zaniosą Cię do łóżka i tam zostaną z Tobą, aż do dnia czwartego, gdzie po prostu powiem Kocham. Ty znowu oczarujesz mnie uśmiechem, a ja uwierzę na zawsze, że istnieje idealność.

W jednej scenie, wskoczyła na niego gdy podziwiał widoki. Zawisła mu na szyi i po chwili w nią pocałowała. Obróciła i wtuliła się tak mocno jak tylko potrafiła. Poczuła jak bije mu serce, jak przyśpiesza, gdy jest obok, jak u niej dzieje się tak samo. W drugiej scenie zrobiła kilka zdjęć całego świata, zrobił kilka jemu, choć próbował się ukryć, a na koniec zrobiła im obojgu, złapała to jak śmiali się bez końca. W trzeciej była gdzieś niedaleko, a on podjechał swoim samochodem, wsiadła do środka, chwyciła jego dłoń i pozwoliła zabrać się na koniec świata, tam gdzie nastąpiła czwarta scena. Ta w której po prostu byli szczęśliwi.

W jednej chwili zaczarowana została każda kraina, każdy zakątek, nawet ten skryty najgłębiej potrafił napełnić się światłem. W jednej drobnej chwili pojawia się i zostaje taka osoba, która uzdrawia. W drugiej chwili posyła uśmiech i sprawia, że zapomina się o świecie, w drugiej drobnej chwili swoim dotykiem zabiera na Księżyc. W trzeciej chwili mówi jak dojechać na miejsce i jak znaleźć się tam gdzie leży cel. Wybiega, cieszy się życiem i biegnie przed siebie, pozwala podziwiać i oddychać tym, nagle perfekcyjnym powietrzem. W czwartej chwili tęskni i woła, w piątej czeka, w szóstej znowu jest. I wtedy radość zapisana jest w dwóch połączonych duszach, a miłość błyszczy w połączonym spojrzeniu. Wtedy jest doskonale.