Spotlight

Goodbye

Czas usiąść na ganku i zagrać na gitarze. Nie potrafię. Przyszło brzdękać, strzelać struną, jedną tu, jedną na Banjo. Głupie rytmy, puste opowiastki przepełnione kłamstewkami, och, co to za nowe nuty, co to za pauzy, zawahania i upadające klucze. Brakuje już czasu, brakło go, gdy nakręcono zegar. Zwiędło ognisko, a dalej siedzimy.

Too Good at Goodbyes

Za dobrze poszło, za dobrze było, za dobrze zniknęło. Tak długo można się przesuwać do przodu, ile uderzać głową w mur, nie jestem w stanie mówić do widzenia, gdy nie ma powitania. Zanurzam się cały, nie próbuję już łapać powietrza, wystarczą mi opary. Łapię łańcuchy, na nowo zaciągam je na swoje istnienie, dobrowolnie mogę zamknąć się na kłódkę. A klucz przyjdzie gdzieś schować, gdzieś tak głęboko i daleko, że już sam jutro zapomnę.

Nothing Left For You

Ach, usłyszałem znów pukanie do mych drzwi. Jakiż Anioł czeka na wycieraczce, jakiż Skarb przyniósł mi świata, co teraz na mnie czeka. O, może to jakieś kwiaty, może ktoś napisał mi list, może ktoś o mnie pamiętał.

A tam, za nimi, kolejne. Do każdych ktoś puka, za każdymi jest pusto, za nimi tylko echo. Nic.

Czas się obudzić, ocknąć. Dość realnego bujania w obłokach, pauza w otwieraniu kolejnych. Niech mnie nie wciąga już ta Czarna Dziura, niech moje krzyki nareszcie się uwolnią.

Płonę.

Perfectly Good Guitar

Kolejnego ranka bolały mnie plecy. Tak cholernie mocno je czułem. Jakby ktoś po mnie chodził, jakby ktoś się wspinał, dalej, wyżej. Strzeliłem na karku i wziąłem głęboki oddech, próbując się wyprostować. Złamali tę część mojego istnienia, rozwiązali każdy problem. Czas wyjść. Czas znowu się przejść. Czas znowu spędzić na szukaniu oddechu.

Łamie mi serce jak pęka nuta, łańcuchy ściskają je do krwi. Na końcu drogi i tak słońce wschodzi.

Spotlight

Już nie ucieknę, prawda? Temu się nie da uciec. Nie da się uratować, nie da się walczyć. Byłem pewien, że przebiłem się przez wszystko, że prawdziwa walka zawsze znajdzie zwycięstwo. Uwierzyłem, że da się zrobić więcej niż wszystko, że idealność tworzy się w oczach i marzenia spełnia się jednym gestem.

Wracam na swoją pustą scenę. Do tego samego mikrofonu.

Teraz jednak pada na niego światło reflektora. Zbliżam się, śpiewam, rapuję, recytuję, krzyczę, płaczę, śmieję i rozbawiam, bawię się słowem, bawię się uczuciem, radością i smutkiem, jestem zagubiony w załamaniu, pełny w odrodzeniu, tak dobrze jest mi tu oddychać, tak dobrze wierzyć, że jestem tu sam.

To już ten moment w którym wybieram, że taki pozostanę. Nie udaje, nie próbuję, nie szukam, nie walczę, co się stanie to się stanie, jeśli wierzysz świat ześle Ci szansę, w oceanie cytatów, powtarzanych pół-prawdy, robię przy nim obrót.

Nie jestem już taki sam. Już nigdy nie będę. Nie obejrzę się za siebie. Nie mogę, już po prostu nie mogę, wiem, że tylko to może mnie zgubić. Rozbiłem ostatnie cierpienia, teraz odpuszczam nawet cierpliwość. Nie chcę już upadać, nie chcę łapać się dłonią najniższych stopni, żeby znowu ktoś podeptał mi ręce. Nie wiem, czy jeszcze ktoś kiedykolwiek mnie usłyszy, nie wiem, czy za niedługo nie zniknę.

To nie moje miejsce. Czuję jak to światło pali coraz mocniej, wysiadają mi struny głosowe, odwadniam się od łez, bolą mnie policzki od śmiechu, nogi od stania, głowa od nadziei. Czas samemu się ratować, samemu sobie pomóc, czas spróbować bez próbowania.

Mówią też, że wszystko dobiega końca, pierwszy raz czuję, że to bezpośrednio odnosi się do mnie. Jestem tylko jedną huśtawką na karuzeli. Biorąc głęboki oddech, odcinam się i odlatuję. Poturbowany, pocięty, zakrwawiony, uśmiechnięty, z małą łezką sięgam po mikrofon.

Chcę się nauczyć. Chcę wiedzieć.

Nie chcę już być stopniem i nie chcę czuć się jak błąd nawet, gdy myślałem, że wszystko robię dobrze.

Takiego pojęcia nie ma. Razem z uczuciem, zanika coraz bardziej.

Zostaje tylko dusza, zostaje tylko ostatni oddech.

Ostatnie pożegnanie i przeżegnanie.

Łyk, ciepło i uśmiech.

Toast za życie.

Finish Line.