(...)my

Spacerujmy w deszczu, tylko tak oszalejemy. Wyrzućmy parasole i zatańczmy. Głupi romantycy, swoi, tworzą sceny filmowe patrząc sobie w oczy. Łapiąc swoje dłonie powoli się rozpływają. Nie jesteśmy z cukru, nie znikniemy, gdy trochę zmokniemy. W ulewie nie ma łez, w ulewie tylko słyszymy śmiech. Zbliżenie i drżenie. Gdy pomarszczone palce przejeżdżają po ustach i policzku, gdy spadają by posłuchać serca. Piorun uderza w oddali, a my wiemy, że jego siła jest niczym.

Pocałujmy się w każdej porze roku. Wtedy gdy wokół był śnieg, a Ty nie puszczałaś. Wtedy gdy świat sam przyniósł mi kwiaty dla Ciebie, pozwoliłaś zmienić wszystko. Wtedy gdy przyszło słońce i pozwoliło Nam się uśmiechnąć. I wtedy, gdy spadły liście na Nas wtulonych w złotej krainie. Pocałujmy się w każdej porze roku, w każdym żywiole. Zaciągając się swoim powietrzem, rozpalając ciała i serca, kładziemy się na plaży, pozwalając zmyć falom. Nawet gdy przyjdzie noc ciemna i długa, po prostu znowu tak złap mnie, znowu nie puść i znowu zniknijmy. Na te kilka słodkich chwil, gdy wierzymy tylko w swoje uczucie. Ty i ja.

Odpocznijmy przy sobie. Wskazujmy najpiękniejsze gwiazdy. Wstań i zacznij robić zdjęcia wszystkiemu co Nas otacza. Pozwól mi się podnieść i Cię podziwiać, przechylić głowę i marzyć o tym co mam. Zawołaj mnie jak kiedyś, połóż aparat, wskocz i ściśnij nogami, aż stracę dech. Zamknij w uścisku i pocałunku jakiemu nikt nie dorówna. Padnijmy i znowu roześmiejmy. W nie-idealnym świecie znaleźliśmy siebie. Biegnijmy więc na jego drugi koniec, biegnijmy by się zatrzymać.

Wyznajmy. Powiedzmy. W jednym spojrzeniu, w dwóch słowach, w dotyku i odgłosach, w drobnych gestach i prezentach.  Sprawmy, że uczucie stanie się rzeczywistością. Niech świat nigdy Nas nie zatrzyma, niech wiecznie kręci się z Nami. Uwielbiajmy wszystkie chwile, te gdy się mijamy i te w których nie widać końca. Wspierajmy, walczmy i kochajmy. Każdego dnia.

Tak jak teraz, tak jak dziś, tuż przed zaśnięciem, wyznajmy i pocałujmy.

Kocham Cię. Śpij dobrze Aniołku.