Wspomnienia i Marzenia

Do tej samej piosenki napisać kilka tych samych słów. Parę zdań, które opowiedzą tę samą historię. Morze marzeń, który nigdy się nie przeleje, ocean wspomnień, którego nie da się zatrzymać. Zapisać przy użyciu kilku liter jak mija zwykły dzień. Co siedzi w głowie, kto w sercu bije, za kim woła dusza. Gdzie ma znaleźć się ciało, jaki będzie kolejny oddech i czym są pragnienia. Przy odgłosie klawiatury opisać ten sam taniec, te spojrzenia w te same oczy, te same całujące usta, ten sam dotyk, te same chwile. Jak napisać, że to wszystko nigdy nie jest takie samo, że każda sekunda staje się tą wyjątkową? Zawsze zapiera dech, zawsze zadziwia, zawsze wywołuje uśmiech. Tak samo, zawsze inaczej.

Na kamiennej ścieżce przechadzali się. Co chwilę bliżej, co chwilę dalej, tak odbijali się. Śmiali się, a ich dłonie złączone. Wiał wiatr i świeciło słońce, a jej włosy się unosiły. Czasem zatrzymywała go ściskając dłoń, zbliżała się i składała pocałunek. Czasem, gdy Ona patrzyła w drugą stronę, on na jej policzku kładł całusa. Wędrowali. Stojąc na klifie, ściskali się wtuleni, w oddali gubił się horyzont. Brał głęboki oddech, czuli bryzę. W ciszy słyszeli nawet swoje serca. Bicie z bliskich marzeń.

Zacinam się, biorę oddech. Godzinę szukam utworu, w końcu puszczam coś losowego. Słuchałem tego tysiąc razy, już pięć lat temu. A jednak nagle to coś innego. Zamykam oczy, odchylam się. Zapominam i widzę. Taki uśmiech, który wywołuje i mój. Ten śmiech, który jest tak zaraźliwy, och to spojrzenie, które kocha. Pocałunek w którym czuje się każdy poprzedni i każdy następny. Widok Jej szczęśliwej, pełnej pasji, dumnej. To będzie zawsze najpiękniejsze wspomnienie i marzenie. Otwieram oczy, obracam głowę i spoglądam na zamknięte w ramce zdjęcie. Zwykłe zdjęcie w zwykłej ramce, to samo, tej samej pary. Zawsze piękne.

There it is

I’ve got a new favorite memory of You