Ben Hazlewood

Sail Away

Głęboki oddech, a za nim krok. Długie westchnięcie, a po nim następny ruch. Słuchawki w uszach, głośne melodie bijące w sam środek bolącej głowy i niekończące się stopnie. W drodze wielu napotkanych, na chodniku tłumy, które tylko przechodzą i patrzą, spoglądają, oglądają, uwolniony, uzdrowiony, z kolejnym łykiem coraz bardziej uniesiony. Jakie to wszystko było proste, jak łatwo było znaleźć odpowiedź na tyle pytań, ależ te drzwi zamknęły się z łomotem. Powrót w zapomnianym uśmiechu, ubrania zrzucone, spokojny, krótki sen.

Deny

Uch, zapisałem kilka kolejnych słów, utkana scena, która dotyka się z realnością przez weneckie lustro. Obracam się na krześle, krążę w swojej głowie, w pełnych myślach, w częściowym uzdrowieniu. Gdy mówiłem, że nie mogę, nie dam rady, że koniec jest mój, że wszystko upada, byłem głupszy, byłem wybrakowany. Napełnia się kielich oddechu, zasypany papierami, zasypany uściskami, wypełniony ciszą i słowem. Pozwól, że trochę przeleję.

Drive On

Wsiadaj. Odpal. Odjedź. Pędź, ile tylko można, nie zapomnij zapiąć pasów i włączyć odpowiedniej muzyki. Przy nastroju, znajdź się po drugiej stronie. Otwórz okno, wystaw rękę i sprawdź jak wspaniale czuć naturę. Potem znów wysiądziesz, usiądziesz na klifie, słońce uderzy Cię po twarzy, a Ty tylko odetchniesz z ulgą.

Knock on My Window

Czuję się jakbym znów zapalił, jakbym na nowo poczuł jak niszczący dym wchodzi i wychodzi z mojego ciała. Teraz czuję się, jakbym leciał razem z nim, gdzieś tam, miał się rozpłynąć, stać się chmurką swojej jasności. Whisky zaczęło uderzać do głowy, Bourbon zaczął grać na duszy, a ja znowu zacząłem tańczyć i poruszać się do rytmu, znów zacząłem myśleć, że gdzieś tam istnieje szansa na lepszy czas, przyszedł moment, przyszła chwila, przyszedł pierwszy prawdziwy oddech od lat. Otwarły się kraty, wypuścili mnie z więzienia, w dłonie wręczyli paczkę ze wszystkim co zostało mi odebrane, poklepali po plecach i od razu wsadzili w odrzutowiec. Aż do teraz wbija mnie w fotel.

Hate on Fire

W oddali, tak bardzo daleko, ktoś wystrzelił racę, ktoś wskazał mi drogę. Zarażony inspiracją, pierwszą nadzieją, uniesieniem ust, zacząłem biec. Skończyła się nieistniejąca kondycja, skończył się oddech, biegłem dalej. Nie wiedząc, czy ktoś prosi o pomoc, czy ktoś mnie woła, czy ktoś mnie ostrzega, żebym się nie zbliżał, chciałem tylko przyśpieszyć, być już na miejscu i wiedzieć. Musiałem się zatrzymać, musiałem odetchnąć, odpocząć. Siedząc na kamieniu, spojrzałem jeszcze raz na czerwoną drogę na niebie. Wyciągnąłem pistolet i wystrzeliłem swój znak.

Paint Me Black

Jak dziwnie poczuć, że jeszcze istniała szansa na ratunek, że istnieją takie chwile, które zachowują od lotu w przepaść. Trzymaj się. Wszystko zatrzymało się w czasie, a ja zacząłem lecieć, tak spokojnie unosić się ku górze. Powitano mnie na pokładzie, podano drinka, posłano uśmiech, poklepano po ramieniu, przyniesiono kartę. Nikt nie powiedział dokąd lecimy, ani kiedy dotrzemy na miejsce. Czułem, jak nabieramy prędkości, bez żadnych turbulencji, obok gwiazd. Lot mojego Życia.

Undone

Najpiękniejsza jest realność w której możemy swobodnie oddychać.

Zacząłem pisać, inaczej, tak jak zawsze się bałem, a zawsze chciałem. Było warto.

Zamknąłem książkę, która i tak nigdy nie znalazłaby zakończenia, odcinając strony pozostawione na epilog. Wrzuciłem ją do ognia i patrzyłem jak zmienia kolor płomieni. Uśmiechnąłem się na myśl, że może to naprawdę początek happy end’u.

Obudziłem się w nowym i innym świecie, w miejscu w którym mogę już tylko próbować, mogę się starać i napełnić nadzieją. Mogę oddychać. W końcu naprawdę mogę oddychać.

W rytmie uderzeń serca, zatańczyć po raz kolejny.

Teraz już wiem, które sceny muszę napisać, a które stworzyć. Rozumiem po co to wszystko było, dlaczego każdy nóż musiał się wbić tak głęboko.

Nie jest idealnie. Nawet nie jest dobrze. Tylko jest lepiej.

Jeśli to czytacie, jestem kimś innym, jeśli to widzicie, jestem gdzieś indziej, jeśli czujecie, ja czuję razem z Wami.

Biegnę.