Słowo Przy Albumie 3 - Kane Brown: 11 i Jedna Historia

Dzisiaj kilka historii, mniej lub bardziej powiązanych, z naciskiem na to drugie, do w miarę nowego albumu Kane Brown’a. Plus epilog pisany do singla z najbardziej oczekiwanego albumu mojego życia. Dziękuję za lekturę.

Hometown

Zjechałem z utartej ścieżki na drogę swojej przeszłości. Skręciłem w czarną uliczkę i zatrzymałem się na samym końcu. Patrząc na dom swoich dziecinnych lat, zastanawiałem się, czy ktoś w końcu zwróci na mnie uwagę. Oparłem się o drzwi samochodu i spoglądałem jak wszystko się zmieniło. Na tarasie pojawiła się dwójka małych dzieci z pieskiem i razem pobiegli na ogród. Otwarło się okno, a z niego wyjrzała ciemnowłosa kobieta. Spojrzała w moją stronę i przez chwilę wydawało mi się, że mnie rozpoznała. Wpatrywała się we mnie jeszcze kilka sekund i znowu zniknęła. Gasząc jeszcze raz swoje uczucia, otarłem łzę, wsiadłem i znów odjechałem. Z domu i miejsca moich dawnych lat, początku i końca dziecka.

What Ifs

Pobiegliśmy na łąkę skąpaną w słońcu. Wspięliśmy się na drzewo i przez chwilę patrzyliśmy sobie w oczy, by po chwili zamknąć się w słodkim, pierwszym pocałunku. Mogliśmy spaść, mogliśmy się zapomnieć, mogliśmy tyle, a po prostu byliśmy, w tej chwili idealni, we wspomnieniach głupi.

Usiedliśmy się na ławce i na kilka sekund potrafiliśmy zapomnieć o wszystkim. Teraz tak naprawdę tylko jedna osoba pamięta, że kiedykolwiek coś się wydarzyło. Następnego świat już wyglądał inaczej.

Widząc się codziennie, nawet dokładnie pierwszego dnia, widząc swoje bóle i troski, próbując się naprawić. Szanse, które przepadły przez ręce, niedawno wspominane jako te pomyłkowe. Spróbowałem, potem wszystko toczyło się jak kula, do dziś trzymamy się z daleka w wspólnym bólu, w przeczuciu lepszego jutra i w ciszy. Tej długiej ciszy.

Byliśmy wszędzie gdzie tam i gdzie indziej być można było. Nigdy się nie zbliżyliśmy, nigdy nie rozmawialiśmy, to wszystko zbyt dobiło, a Ty i tak nieświadomie niszczyłaś wszystko. Jednego dnia wszystko stało się za późno, drugiego już na nic nie było czasu, a prawda już nigdy nie powróciła.

W tym samym wejściu, przy jednym głupim utworze, przy barze, z tym samym spojrzeniem za barem. Spotkaliśmy się w przypadku, odeszliśmy z celem. Przy jednym budynku, skąpani deszczem, rodem z Pamiętnika, łączyliśmy dłonie w samochodzie. Przebyliśmy tyle dróg, przeżyliśmy tyle przygód, teraz pozostały tylko niektóre ścieżki, wspomnienie ciosu z braku uczucia.

Jeden dzień, który nie miał większego znaczenia, zamknął się w kilku drinkach i temu, że znikłaś mi z oczu, nie wiem po co ufałem.

Byliśmy wszędzie, nawet w ogniu i w radiowozie, nawet w szkole i w pokoju, gdy trwały zajęcia. Rozmawialiśmy szczerze, czasem to wspominamy, czasem zapominamy, choć to co było nie ma najmniejszego znaczenia, jedno znalazło najpiękniejsze szczęście.

Umarłem. I wstałem. Dalej w popiele.

Learning

Odwiedzaliśmy dwa domy, odwiedzaliśmy dwie rodziny, jedna mogła wiedzieć wszystko, druga nie dowie się nigdy niczego. Staję się mądrzejszy, staję się bardziej ogarnięty, wiecznie pozostanę głupim, jestem tylko facetem, jak już nie raz słyszałem. Muszę się jeszcze wielu rzeczy nauczyć.  Zamykaliśmy w jednej kolacji i w chwili, która mogła być prawdziwsza, gdyby padło jedno zdanie, mogło być wieczne, gdyby padło drugie, niezatrzymane. Nigdy nie zapomnę skrytych pocałunków, nigdy nie zapomnę lekkich dotyków, gdy przed nami leciał film. Wakacje spędzone w utraconej chwili, uśmiechach, spaleniu i jednej tajemnicy. Najpiękniejsze chwile, które na zawsze zamkniemy na kłódkę.

Thunder in the Rain

Wbiegliśmy na plażę i szybko zrzucaliśmy z siebie wszystkie rzeczy. Wskoczyliśmy do wody i tańczyliśmy unosząc się na falach. Płonie w Nas najpiękniejszy płomień, czuję jak każde uczucie po prostu wybucha. Złapaliśmy swoje dłonie i przez prąd zbliżyliśmy w uścisku. Złożyliśmy jeden pocałunek w którym wybuchły wszystkie fajerwerki. Jak wspaniale przygrzewa słońce, jakie to wszystko jest idealne, gdy nie istnieje nic poza chwilą. Biegając po plaży, skacząc między wydmami, poruszając się przy świetle pochodni, tak tworzyliśmy przyszłe wspomnienia, jedno ryzyko, jedno zaufanie, sprawiło, że teraz dwójka nareszcie jest szczęśliwsza. Padamy na piasek i dalej się śmiejemy. Ciekawe, ile to potrwa.

Pull It Off

Otwarłem drzwi Saloonu i rozejrzałem się wkoło. Ukłoniłem się kilku paniom przy barze, krzywo spojrzałem na kilku mężczyzn grających z boku w karty. Usiadłem na samym końcu i zaczekałem, aż barman przyniesie mi trochę buorbonu. Niebezpiecznie postępujesz, powiedział patrząc mi w oczy. Odszedł, a ja położyłem pistolet na stole, wycelowany w każdego kto miałby przejść przez te same drzwi. Odpaliłem cygaretkę i zacząłem odliczać, biorąc kolejny łyk. Zestrzelę każdego kto spróbuje dostać się do mnie pierwszy. Czułem jak ciepło wypełnia całe moje ciało i przeczuwałem jak coś nadchodzi. Zaciągam się powietrzem i widzę jak otwierają się drzwi. Ściskam za spust, ale tam stoi ktoś inny. Ktoś zupełnie inny.

Cold Spot

Tego dnia pisałem długi list, najpierw na komputerze, potem próbowałem przenieść go na papier, za każdym razem wyglądał gorzej. Rzucałem kartkami o ścianę, rzucałem o drzwi, szukałem jakiekolwiek uratowania. W tle puszczałem znane sceny, które zawsze wywoływały u mnie łzy i one jedyne dawały mi uwolnienie. Tego dnia próbowałem napisać coś prawdziwego, coś co pozwoli zrozumieć wszystkim. Trudno znaleźć sens życia w kilku godzinach, ale i tak próbowałem. Myślałem, że znalazłem perfekcję, tak samo czułem, gdy cały świat potrafił znaleźć się w moich ramionach, ale takie chwile też muszą minąć. I w ten sposób tego dnia pisałem jeszcze kilka słów, złamałem koniec długopisu, złamałem i ołówek, wyrzuciłem to wszystko do śmieci. Włączyłem telefon i zobaczyłem, że jedyną wiadomością, był koniec, jedynym pożegnaniem była cisza. Nim też rzuciłem do kosza.

Ain’t No Stopping Us Now

Wysiedliśmy z samolotu i szybko wskoczyliśmy do wynajętej Toyoty. Przyciskałem pedał gazu, gdy Ty wyglądałaś przez okno, jak wszystko wokół Nas przemija. Wiesz, że pędzimy gdzieś dalej, wiesz, że to tylko chwile, których jeszcze nie raz doświadczymy. Razem zrobiliśmy kilka zdjęć, a potem znów pojechaliśmy na drugi koniec. Gdziekolwiek to było, wszystko tam na nas czekało. Domek do zbudowania, domek do mieszkania, najpiękniejsze widoki, rodzina, zwierzaki, rośliny, dania, fotografie, pisma, wspomnienia, idealne filmy i słodkie chwile, gdy razem w wolności znikamy na chwilę. 

Comeback

Przywitałem się ze wszystkimi i usiadłem przy stole. Kelner podał kieliszek szampana. Rozglądaliśmy się jak wiele się zmieniło i jak wszystko poszło do przodu. Każdy przyszedł sam i spoglądał na innych. W końcu nasze spojrzenia się spotkały i oboje straciliśmy dech. Razem wznieśliśmy toast za dawne lata, w małej odległości jedliśmy i patrzyliśmy w swoją stronę. Co chwilę rozmawialiśmy z innymi na około, ale nie mogliśmy pozwolić sobie tego utracić. Zaczęła grać muzyka, dopiliśmy zakupione drinki i ruszyliśmy na parkiet. Jako pierwsi, zaczęliśmy i skończyliśmy noc. Przy najpiękniejszych utworach i tym jednym zapomnianym, spędziliśmy kilka godzin. Gdy otaczały nas tłumy, pierwszy raz prawdziwie spojrzeliśmy na siebie. Złapałaś moją dłoń i pociągnęłaś za sobą. Między wszystkimi, złapaliśmy nasze kurtki i pobiegliśmy na zewnątrz. W ciągłym biegu zamówiliśmy taksówkę i choć oboje nie wiedzieliśmy dokąd jedziemy, byliśmy pewnie, że to już ten moment. Ten idealny i jedyny moment.

Rockstars

Wracałem z małej wizyty, w miejscu do którego miałem się już nigdy nie udać. Wsłuchiwałem się w rytm znanych piosenek, znanych uczuć, do czasu, aż wskoczyła jedna, która nigdy nie przestawała zaskakiwać. Zatrzymałem się i sprawdziłem telefon. Wiedziałem, że to przypadek, wiedziałem, że to musi być pomyłka, ale to było dokładnie to. Zaśmiałem się i zawróciłem. Ktoś przysłał mi wiadomość, ktoś powiedział, że mam szansę. Dojechałem na miejsce w którym wiedzieliśmy się po raz pierwszy i po raz ostatni. Zastałem tam tylko list, podany przez tego samego barmana na poplamionej łzami kartce. To nie to. No tak. Trzy słowa, dzięki którym zrezygnowałem z ucieczki. Wróciłem do domu, zrzuciłem z siebie ubrania pachnące drogą i przebrałem się w te najładniejsze. Zamówiłem taksówkę i odjechałem.

Better Place

Wyglądamy przez okno dachowe, czy spadają gwiazdy. Rozlewamy drinki na dach i śmiejemy się jak głupi. Przewracamy kanapę na której staliśmy, wspinamy się i siadamy niedaleko komina. Wskazuję na księżyc, a Ty na mnie. Nie moja wina, że jestem ślepy, ważne, że dostrzegłem jedno uczucie, które skrywa się w snach. Może teraz to nie najlepsze miejsce, ale poczekam, aż nadejdzie to idealne. Mogę zostać w jednym pokoju, z jednym biurkiem i małą kuchnią, wiedząc, że jesteśmy tu na długi dystans. Razem startujemy i razem spróbujemy skończyć. Kimkolwiek jesteś.

Granddaddy’s Chair

Dzisiaj. Spoglądałem na wszystkie strony i życzyłem wszystkiego najlepszego. Próbując wina, dalej piję Twoje zdrowie. Jedliśmy nie raz, rozmawialiśmy jeszcze więcej, czekamy na kolejne. Wszystko się układa i mam nadzieję, że kiedyś będę w takiej chwili i sile jakiej jesteś teraz. Usiądę z rodziną i spojrzę na wszystkich, z jednym uśmiechem, czując się tak samo dumnym. Chciałbym być w połowie takim człowiekiem jak Wy, moi Dziadkowie, chciałbym mieć takie szczęście z życia i ze wszystkiego co otacza. Każdy utwór to inna historia, niektóre są powiązane, niektóre zmyślone, ta jedna na wszystkie istniejące lata pozostanie najprawdziwszą.

Harry Styles – Sign of the Times

Zatrzymujemy się na lotnisku. Patrzymy sobie w oczy. Oboje wiemy, że to tu i teraz. Jeden krok i na zawsze zmieniają się dwa istnienia. Cały świat dostosuje się do jednego rytmu, nareszcie wszystko będzie w odpowiednim miejscu. Tylko pojedyncze zdanie i drobny gest. Otwieramy drzwi, a Ty przyciągasz mnie ku sobie. Łapiesz moją twarz, tak blisko jak tylko możesz. Zbliżasz się, ale zatrzymujesz tuż przed samym spotkaniem. Widzę jak po Twoim policzku spływa łza. Zaczynasz delikatnie kręcić głową i wtedy ja czuję jedną na swoim. Oddalam się, łapiąc Twoje delikatne dłonie. Zrzucam krawat i kładę Ci na kolanach. Wychodzę, zamykam drzwi i idąc w stronę wejścia, próbuję się nie oglądać. Zaczynam płakać, czuję, że Ty opierasz się o siedzenie i robisz to samo. Otwierają się przede mną szklane wrota, robię kolejny krok i staję w kolejce. Co chwilę przecieram oczy chusteczką, ale to nic nie pomaga. Czekałem na tę chwilę całe życie, a ona znów zniknęła w kilka sekund. Przede mną coraz mniej osób.

Zaczynają się kłócić, znowu coś poszło nie tak. Kolejni przede mną zapomnieli zabezpieczyć walizki. Ja tutaj, bez bagażu rzeczowego, teraz już i bez wszystkiego. Staram się nie myśleć, ale wszystko we mnie głupieje. Odwracam się, ale z tak daleka nic nie widać. Ani samochodu, ani Ciebie, ani całego świata, który zostawiłem za sobą. Biorę kolejny głęboki oddech i próbuję się opanować. Zaraz moja kolej, zaraz mój czas. Pierwsi rozwiązali swój problem. Przytrzymałem kolejkę dla drugich. Przylecieli zdyszani i dziękowali po rosyjsku. Czekałem, aż na spokojnie się dogadają i odejdą. Naszykowałem pieniądze i znane słowa. Zaczęli pojedynczo odchodzić. Zrobiłem krok… Nagle ktoś oderwał mnie od wszystkiego i odwrócił. Spojrzałem i nie potrafiłem uwierzyć, gdy wskoczyłaś mi w ramionach i pierwszy raz w tym całym istnieniu zamknęłaś usta na moich. Wszystko wybuchło, wszystko zniknęło i pojawiło się na nowo, wszystko było idealne. Teraz, wyszeptałaś mi do ucha. Odwróciłem się, a Ty skoczyłaś na ziemię. Zbliżyłem się i powiedziałem: Dwa. Bahamy.