Close to the End

Ed Sheeran – Eraser

Zagubiłem się już w swojej głowie, szedłem rozwalonym chodnikiem, starą drogą, która niegdyś mogła podzielić najpiękniejsze dwa światy, uścisk zapamiętany na ciele w miejscu, które teraz jest tylko gruzem, dzielę myśli z wspomnieniami i marzeniami. Zatrzymuję się w połowie drogi, siadam i już nie wiem, gdzie zwrócić wzrok. Padam z każdego kierunku, wyciągam dłonie, ale kto łapie ten rozrywa, staram się zaznać czegoś nowego, nie mam już siły, by usłyszeć nowe słowo. Jestem zagubiony w swojej głupocie, nie mam siły, żeby wypowiedzieć jeszcze jedno pożegnanie, widząc wszystko czarno na białym, przewidując przyszłość tygodnie wprzód, nie mam już po co chować nadziei. I gdy już myślę, że może nareszcie coś się zmienia, znowu to wszystko uderza. Szukam komfortu w swoim bólu, ale znajduję tylko to. Jak dopalająca się zapałka, niby płoną palce, ale i tak gaśnie i już nigdy nie wróci.

Harry Styles – Sign of the Times

Rozglądałem się co chwilę, choć sam wiedziałem, że nie ma na to szans. Wiem, że mógłbym tam być co tydzień, nawet co dzień, nawet co chwilę, ale czuję, że i tak pewien moment już minął. Siadam w tym samym miejscu, obracam głowę, ale tam zawsze będzie siedział już ktoś inny. Nikt się tak samo nie zaśmieje i nie wspomni o tak bliskim temacie. Scena, która była, zmienia się w snach i licznych marzeniach, każda coraz mniej realna. Gdybym tak wstał, zakradł się i puścił tę piosenkę, to czy udałoby nam się zatańczyć, czy śmiechy mogłyby zmienić w scenę numer jeden? Teraz wchodzę do sklepu, staję przy bankomacie, podnoszę głowę i nie widzę, tego co zobaczyłem niedawno. Przeszłaś obok, znowu znikając w tłumie. Nie dałem rady pobiec, nie pozwoliłem sobie odepchnąć wszystkich, żeby zapytać. Teraz wiem, że podnosząc głowę już nie napotkam tego samego obrazu. Wiem, że często powtarzam, że podziwiam, ale rzadko cokolwiek jest było to tak prawdziwe jak wtedy. To wszystko pozostanie tylko znakiem, ważnym w swojej nieistotności.

Kane Brown, Lauren Alaina – What Ifs

Przyśpieszam na tym żwirze, na który też zdecydował ktoś inny. Czy gdybym teraz upadł, to ktoś w ogóle by się odwrócił? Próbowałem zwątpić w swoje prawdy, tłumiłem przeczucia, zgniatałem je w zarodku, wszystko jednak znajdzie swoją prawdę, a na koniec dnia i tak lustro śmieje się w jedną stronę. Mógłbym znów zadawać tysiące pytań, mógłbym znów zamykać się w tych wizjach, ale znów czuję, że i tak powiedziałem za dużo, zawsze pomyślę za wiele, a wstrzymam szczerość, zawsze wrócę i napiszę, zawsze powiem o jedno za dużo. Znów zrobiłem źle, teraz siedzę z wybranym numerem i biję się po głowie. Niech minie kilka godzin i powiem całą prawdę, za zamkniętymi drzwiami, na długi czas usiądę i powiem wszystko, niech nareszcie to wszystko mnie opuści. Nawet jeśli pokryje się ze wszystkim co istnieje.

Zac Brown Band – All The Best

I tak, gdy jestem tu, na tym rozdrożu i zastanawiam się nad wszystkim. Patrzę jak wszystko odchodzi, jak wszyscy zanikają, jak opuszcza mnie nawet bliskość, przesuwam palcem w górę i w dół, szukam choćby jednego znaku, nie potrafię znaleźć nic. Zakładam kilka rzeczy i wychodzę, wolnym krokiem, wiem, że wszystko zatoczyło koło. Witaj w moim świecie. W tej prawdzie zasiadam, jeszcze raz zdzierając etykietę z chłodnej butelki. Mogę widzieć przeszłość, mogę widzieć przyszłość, mogę widzieć wszystko co nieudane, teraźniejszość może nie istnieć, ja mogę nie mieć znaczenia. I choć w środku czuję, że właśnie tak jest, chciałbym, żeby wszystkim się ułożyło. Może nie potrafię złożyć najlepszych życzeń, może nie dam rady powiedzieć wielu miłych słów, nawet jeśli wiem, że wszystko dobrze się potoczy. Niech wszystko z uśmiechem ruszy dalej, niech nawet ten świat, który mógł być stworzony, gdybym po prostu wstał, niech i on powstanie dla kogoś. Ja tutaj muszę pozostać. Mówić kilka słów, niezależnie od uczuć, niezależnie od bólu, znów zapytać, znów spróbować, znów ocalić. Zakończyć dla każdego świata dzień, jeszcze jednym życzeniem, jeszcze jednym słowem. Życzę najlepszego, a sam układam się do snu.