Simple Written Life

Usiedliśmy na kanapie. Jak stara para włączyliśmy telewizor i śmialiśmy się z przypadkowego serialu. Po chwili położyłaś głowę na moim ramieniu. Uśmiechnąłem się. Taki ideał trafił się właśnie mi. Minuty mijały, a ja czułem, że już Cię ze mną nie ma. Pochyliłem głowę i zobaczyłem Twoje zamknięte oczy. Świat toczył się dalej, a Ty byłaś już w innej krainie. Moje ramię powoli zasypiało, ale nie chciałem go ruszyć. Wyglądałaś tak słodko.  Wyłączyłem telewizor i wziąłem Cię na ręce. Jakby przez sen, wyszeptałaś Pójdę, ale to nic nie dało. Wtuliłaś się i pozwoliłaś zanieść. Położyłem Cię w naszym łóżku i pocałował w policzek. Przykryłem cienką kołdrą i patrzyłem jak obracasz się na drugi bok. Jestem takim szczęściarzem. Cofnąłem się i poszedłem do swojego biura. Siadłem przy biurku i zacząłem notować.

Tego dnia byliśmy na plaży skacząc pomiędzy falami. W pewnym momencie poszłaś i robiłaś zdjęcia. Cały świat stawał się pięknym pod Twoim magicznym zaklęciem. Odsunąłem się i patrzyłem jak pracujesz. Popatrzyłaś na mnie i ruchem dłoni wskazałaś bym znalazł się przed obiektywem. Tyle lat, a ciągle nieśmiały. Poszedłem prosto na ocean i uniosłem głowę w stronę słońca. Czułem na sobie ciepło promieni i Twojego błysku. Zamknąłem oczy i próbowałem wyobrazić sobie piękniejsze życie. Nie było takiego. Odłożyłaś aparat, podbiegłaś i objęłaś mnie. Pocałował w ramię i powiedziałaś Kocham. Jednak było.

Wróciliśmy do domu zmęczeni. Prace, chwile dla siebie i chwile dla pasji. To wszystko tak bardzo męczyło, równie tak jak cieszyło. Śmialiśmy się i całowaliśmy gdy otwieraliśmy drzwi. Podbiegł do nas piesek, którego oboje ugłaskaliśmy. Ściągnęłaś buty, zabrałem Twój płaszcz i dałem jeszcze jeden buziak. Chciałem w usta, ale Ty przesunęłaś i dostałaś w policzek. Zaśmialiśmy się oboje. Wzięliśmy po łyku wody, patrząc sobie w oczy. Usiadłem w fotelu, a Ty na moich kolanach. Pokazywałaś mi zdjęcia na aparacie i oboje wybieraliśmy najlepsze. Powtarzałaś, że niektóre obrobisz, powtarzałaś, że są nie takie jak chciałaś. Ja tylko patrzyłem jaka jesteś piękna i pełna pasji. Wiedziałem, że nawet dla Ciebie te najgorsze, dla mnie były najpiękniejszymi. Uderzyłaś mnie lekko nie raz, pocałowałaś nawet więcej i wzruszyłaś. Oboje ocieraliśmy łzy. Po skończonej pracy zaniosłem Cię na kanapę i włączyłem telewizor.

Skończyłem pisać wiedząc, że to najmniejszy zalążek wielkiej opowieści. Codzienne przygody, codzienna edycja, codzienne próby stworzenia arcydzieła. Moja największa inspiracja spała ścianę obok. Odpisałem na wiadomość przyjacielowi, powtarzając, że ukochana czeka, aż do Niej dołączę. Wiedziałem, że już dawno śpi, wiedziałem, że rano żartem przeprosi. Uśmiechnąłem się na samą myśl. Zamknąłem laptopa i wszedłem do sypialni. Ściągnąłem koszulkę i położyłem się obok. Jeszcze raz pocałowałem i przytuliłem. Sen nie był dla mnie łatwą czynnością, a jednak przy Tobie zasnąłem po chwili. W krainie snu znowu Cię zobaczyłem i znowu z Tobą zatańczyłem. Po krótkiej chwili nadszedł ranek. Ten najpiękniejszy spędzony w Twoich ramionach. Anioł tuż obok.

W najokrutniejszym świecie dwójka kochanków spotkała się. Po krótkie chwili zakochała, sercem złączyła i tak już przez wiele miesięcy pozostała. Codziennie odkrywając się na nowo, próbując nowych sposobów na szczęście i uzdrowienie, na koniec zamykała się w uścisku idealności. Małych Bahamów, które dla siebie stworzyli. Pocałunków w których strzelały fajerwerki, chwilach bliskości w których serca wyskakiwały z piersi. Nowego życia, które zostało stworzone dla tej idealnej, dla siebie, dwójki. Na jawie idealnie słodcy, we śnie idealni piękni. Kim byli dla siebie, tym przez całe życie chcieli być. Tu i teraz.

Who I am with you is

who I really want to be